*
அன்புடன் உணவூட்டி
அழகாய் உடையுடுத்தி
செல்லமாய் அதட்டி
பக்கத்தில் படுக்கவைத்து
குழந்தை காட்டுகிற அன்பில்
உயிர் பெற்றுவிடத் துடிக்கிறது
பொம்மை.

*
முதன்முறை திரையரங்கிற்கு வந்திருந்த குழந்தை
ஒலியளவு அதிகமாயிருந்ததால்
தாயைக் கடிந்து கொண்டிருந்தாள்…
‘ரிமோட்’ கொண்டுவராததற்கு!

சிவ சக்திசிவ சக்தி

குலசாமி என்பதெல்லாம் முப்பாட்டன் தான்! தொன்மம் தொட்டான்.
கடிக்கிற கொசுவையும் அடிக்கத் தயங்கி ஊதிவிடுகிறவளுக்கு
கிடாவெட்டி இரத்தம் குடிக்கிற ‘அண்ணமலையாளி’யைப் பிடிக்குமா?
அரிவாள் பார்வையால் அவனை வெட்டிவிட்டாள்.

அழகன் முருகன் பழந்தமிழ் மறவன் தான்! தமிழ் பேசினான்.
காதலனின் இதயம், மூளை இரண்டிலும் தானொருத்தியாய் ஆக்கிரமித்தவளுக்கு
இதயத்தில் வள்ளி, தெய்வானை இருவருக்கும் இடமளித்தவனைப் பிடிக்குமா?
வேல்விழியால் அவனைத் துளைத்தெடுத்தாள்.

அம்மன் வழிபாடு தாய்வழிச் சமூகத்தின் குறியீடு! வரலாறுக்கு வந்தான்.
கைக்குட்டை வாங்கப்போனாலும் காதலன் கைகோர்த்துப் போகிறவளுக்கு
சித்திரைத் திருவிழாவின் நகர்வலத்திலும் தன்னந்தனியாய் வருகிறவளைப் பிடிக்குமா?
அக்கினிப் பார்வையால் அவனை அனலாக்கினாள்.

திருமாலின் தசாவதாரங்களும் நன்னெறிக் கதைகள்தாம்! இதிகாசத்தில் நுழைந்தான்.
அவசர நேரங்களில் அவனைவிட்டு தன் தோழனோடு வாகனத்தில் போகிறவளுக்கு
மனைவியை தீக்குள் இறக்கிய இராமனைப் பிடிக்குமா?
பார்வையம்புகளால் அவனைப் பதம் பார்த்தாள்.

கடவுளைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாமல் களைத்துப்போன
புதிய பக்தனை சிவாலயத்தில் நிறுத்தினாள்.
தன்னில் பாதியைத் தன்னவளுக்களித்து காதலுடன் காட்சியளித்தார் சிவன்.
‘சிவ!சிவ!’ என்று இதழிசைத்தவளைப் பார்த்தான்.
இரண்டு கண்களையும் மூடி நெற்றிக்கண் திறந்து கண்ணடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஓம் நமச்சிவாய!

முதன் முறையாக அக்காவை விட்டு ஜனனியை மட்டும் தனியாக கரூருக்கு கூட்டிவந்திருந்தேன். பகல் முழுவதும் விளையாடிக்கொண்டிருந்தவள் இரவானதும் ‘மாமா எங்கம்மாவுக்கு போன் போடுங்க எனக்கு பேசனும்போல இருக்கு’ என்றாள். அக்காவிடம் பேசி முடித்ததும் என்னிடம் மெதுவாக சொன்னாள் – ‘நைட்டானா அம்மா ஞாபகம் வந்திடுது மாமா’. எங்கே இரவு நேரத்தில் திருப்பூருக்கு போகலாமென அழப்போகிறாளோ என நான் முறைக்க, அவள் சொன்னது – ‘ஞாபகம் வந்துச்சு மாமா. ஆனா போன்ல பேசினவுடனே போயிடுச்சு’

ஜனனி : அம்மா இன்னைக்கு எங்க ஸ்கூல் ஸ்போர்ட்ஸ் காம்ப்பெட்டிஷன்ல நான்தான் ஜெயிச்சேன்.
அக்கா : (ஓட்டப்பந்தயத்திலோ எனும் ஆர்வத்தோடு) என்ன காம்ப்பெட்டிஷன் பாப்பா வச்சாங்க?
ஜனனி : தேங்காயா? தென்னமரமா? காம்ப்பெட்டிஷன்மா
அக்கா : (கடுப்போடு) உளறாத பாப்பா
ஜனனி : மிஸ் வரலம்மா. பெரிய க்ளாஸ் அக்காங்க தான் வச்சாங்க. தேங்கான்னு சொன்னா உக்காங்கதுக்கனும். தென்னமரம்னு சொன்னா நிக்கனும். எல்லாரும் அவுட்டாகிட்டாங்க.. நாந்தான் கடசில ஜெயிச்சேன்.
அக்கா : ???

ஜனனி : அம்மா, மாமா ஃபாரின் போறாங்கன்னு இன்னைக்கு எங்க மிஸ்சுகிட்ட சொல்லலாம்னு பாத்தேன்மா..
அக்கா : (அப்டியே ஷாக்காகி..) சொல்லிட்டியா?
ஜனனி : இல்லமா… மிஸ்சையே பாத்துகிட்டிருந்தேன். அவங்க கோபமாவே இருந்தாங்க. யாராவது எதாவது கேட்டா ‘Go and sit in your place’ சொல்லிட்டிருந்தாங்க… அதனால நானும் சொல்லல..
அக்கா : இப்ப எதுக்கு உங்க மிஸ்சுக்கிட்ட சொல்லனுங்கற?
ஜனனி : சும்மா ஒரு பந்தாவுக்குதான்…

கான்ஃபரன்ஸ் காலில்…
நான் : மித்ரா, நீயும் சித்தப்பாகிட்ட வர்றியா?
மித்ரா : அய்யோ சித்தப்பா நான் ஃபோன்குள்ள வரமுடியாது. ஃபோன் ஒடஞ்சிடும்.
ஜனனி : மித்ரா, ஃபோன்குள்ள போயிடாதா… போனீன்னா அப்பறம் சித்தப்பா காதுக்குள்ள போய் விழுந்துடுவ…

[Show as slideshow]

மித்ரா-ஜனனி

*

ஒரு ரூபாய் நாணயத்தை
இடக்கைக்கும் வலக்கைக்கும்
மாற்றி மாற்றிப் போட்டு
இரண்டு கைகளையும் மூடி
எந்தக் கையிலென கேட்டாள் ஜனனி.
நாணயம் வலக்கையில் இருந்ததைப் போலிருந்தது.
அவள் ஏமாந்து போகக்கூடுமென
இடக்கையிலிருப்பதாய் மாற்றிச் சொன்னேன்.
உள்ளங்கை விரித்துக் காண்பிக்க..
நாணயம் சிரித்தது இடக்கையில், இருவரையும் ஏமாற்றியபடி!

*

யானை சவாரி போகும் ஆசையில்
யானை பொம்மை மீதமர்ந்து
அதன் கால்களை உடைத்து விட்டாள் மித்ரா.
யாரும் பார்க்கும் முன்னே
மேல்பாதி உடைந்திருந்த காரின் மீது
யானை உடம்பைப் பொருத்தியும் விட்டாள்.
அறுவை சிகிச்சை முடிந்(த்)த மகிழ்ச்சியில்
வீடு முழுக்க சுற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள்
மித்ராவும், யானையும்…
கால்களில் சக்கரத்தைக் கட்டிக்கொண்டு!

*

திருப்பூரில் பேருந்திலேறியதும்
சன்னல் நிலவுக்கு டாட்டா காட்டி
உறங்கிப்போன ஜனனி,
கரூர் வந்து
மொட்டைமாடி நிலவைப்பார்த்து சொன்னாள்,
‘இந்தியாவுல ரெண்டு நிலா இருக்கும்மா’

போடா கருவாயா

பத்து வயதிலேயே நான் ‘பல்பு’ வாங்கியது யாருக்கும் தெரியாது.
நான் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும்போது பதினோராம் வகுப்பில் சேர்ந்த ஆர்த்தியைத் தவிர.
அவ்வளவு நெருக்கம்.
பாவாடை தாவணியில் அவள் சைக்கிளோட்டி பள்ளிவரும்பொழுது
பசுபதிபாளையம் பழையப்பாலம் போல உள்ளம் தடதடக்கும்.
அவள் சிரிப்பது அலமு சிரிப்பது மாதிரியே இருந்தபொழுதொன்றில் சொன்னேன்
‘எனக்கு உன்ன பிடிச்சிருக்கு’
‘போடா கருவாயா’ எனத் திட்டிவிட்டாள்.

பள்ளியில் நான் ஆர்த்தியைக் காதலித்தது யாருக்கும் தெரியாது.
கல்லூரியில் எனக்கு ஜூனியராக சேர்ந்த ப்ரியாவைத் தவிர.
அவ்வளவு நெருக்கம்.
நூலகத்தில் அவள் கூந்தல்கோதியபடி புத்தகம்படிக்கும் பாவனையில்
ஆறு செமஸ்டர் அரியரும் க்ளியரானது போல மனம் சிறகடிக்கும்.
அவள் சிரிப்பது ஆர்த்தி சிரிப்பது மாதிரியே இருந்தபொழுதொன்றில் சொன்னேன்
‘ஐ லவ் யூ’
‘போடா கருவாயா’ எனத் திட்டிவிட்டாள்.

கல்லூரியில் நான் ப்ரியாவைக் காதலித்தது யாருக்கும் தெரியாது.
வேலைசெய்யும் நிறுவனத்தில் என் டீமில் சேர்ந்த தர்ஷிணியைத்தவிர.
அவ்வளவு நெருக்கம்.
கண்கள் கணினித்திரைக்கு ஒளியூட்டியபடி அவளின் மருதாணிவிரல்கள் கீபோர்டு வாசிக்கையில்
பிறந்தநாளன்று திருமணம்போல இதயம் இசையமைக்கும்.
அவள் சிரிப்பது ப்ரியா சிரிப்பது மாதிரியே இருந்தபொழுதொன்றில் கேட்டேன்.
‘நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா?’
‘போடா கருவாயா’ எனத் திட்டிவிட்டாள்.

நான் தர்ஷிணியைக் காதலித்தது யாருக்கும் தெரியாது.
பெற்றோரின் ஏற்பாட்டில் என்னைத் திருமணம் செய்து கொண்ட என் மனைவியைத் தவிர.
அலமு என்கிற ஆர்த்தி ப்ரியதர்ஷிணியாகிய என் மனைவியைத் தவிர.

எல்லாக்கவிதைகளும் முதன்முறை வாசிக்கும்பொழுதே ஈர்த்துவிடுவதில்லை.
ஈர்த்த எல்லாக்கவிதைகளும் மறுவாசிப்பில் நிலைப்ப‌தில்லை.

கவிதைகள்

இல‌க்கிய‌மென‌க் கொண்டாட‌ப்ப‌டும் க‌விதை இல‌க்கண‌ம் மீறியும் இருக்க‌லாம்.
இல‌க்க‌ண‌ம் மீறாக்க‌விதை க‌ண்டுகொள்ள‌ப்ப‌டாம‌லே காலாவ‌தியாகியிருக்க‌லாம்.

ஆபாசக் கவிதைகளென எதனையும் ஒதுக்கிவிட முடியவில்லை.
சிலநேரம் ஆபாசத்துக்குப் பின்னே ஆழமான வலியிருக்கிறது.
அதுபோல் அனைத்து அழகியல் கவிதைகளிலும் லயித்துவிட முடியவில்லை.
சிலநேரம் அழகியலுக்குள்ளே நச்சுக்கருத்து ஒளிந்திருக்கிறது.

ஆன்மீக‌க் க‌விதைக‌ளும் புர‌ட்சிக்க‌விதைக‌ளும் அத‌ன‌த‌ன் எல்லையில் நின்றுகொண்டிருக்க‌
இய‌ல்பான‌ க‌விதை இர‌ண்டுக்குமிடையில் எங்கோ ஒளிந்திருக்கிற‌து.

க‌விதைக‌ளை ஹைக்கூ, குற‌ள், வெண்பா என‌ அள‌வுக‌ளில் ப‌குக்காம‌ல்
அன்பு, வீர‌ம், ந‌ட்பு, காத‌ல், தோழ‌மையென‌ வ‌கைக‌ளில் ப‌குத்திருந்தால்,
தாலாட்டைத் தேடும் கைகளில் பின்நவீனத்துவமும்,
தத்துவம் தேடும் கைகளில் காமத்துப்பாலும் சிக்காமல் இருக்கும்.

வெளிப்படையாய்ப் பேசும் கவிதைகள்
எல்லாவற்றையும் வெளிப்படையாய்ப் பேசிவிடுவதால்
எல்லோருக்கும் பிடிப்பதில்லை.

அந்தவகையில் மறைமுகமாய்க் குறியீடுகளால் பேசும் கவிதைகள் வாசிக்கிற எல்லாருக்கும் பிடித்திருக்கிறது.
காரணம், கவிதையின் குறியீடுகளை வாசகன் விருப்பத்திற்கேற்ப பொருள்கொள்வதுதான்.
கவிதைகளைப் பற்றி இங்கு குறித்ததையெல்லாம் பெண்களைப்பற்றியென நீங்கள் பொருள்கொள்வதைப்போல!

க‌ளவாடிய கவிதைகள்

க‌ளவு கொடுத்த‍வர்கள் கண்டுபிடிக்கும்வரை
துணிவுடன் சொல்லிக்கொள்ள‍லாம்…
எல்லாமே எனது கவிதைகளென!

எல்லோருக்கும்
முகம் காட்டும் கண்ணாடி
உனக்கு மட்டும்
நிலவு காட்டுவதெப்ப‍டி?

***

உனக்கான உடைகளை
அளவெடுத்து தைக்கிறாயா?
அழகெடுத்து தைக்கிறாயா?

***

சந்தித்த கணத்தில்
கட்டித்த‍ழுவுகின்றன!
காதலர்கள்…
நாமா? நம் உதடுகளா?

***

மயிலிறகு சேகரிக்கும்
உனக்குத் தெரியுமா…
காற்றில் உதிரும்
உன் கூந்தல் இழைகளை
மயில்கள் சேகரித்து செல்வது?

***

அம்மா பெய‌ர் என்ன‌வென்று கேட்டால்
“அம்மா” என்றே சொல்லுகிற‌ குழ‌ந்தையைப்போல‌
உன்னை ஏன் பிடித்திருக்கிற‌தென‌க் கேட்டால்
உன்னைப் பிடித்திருக்கிற‌து
என்று மட்டுமே சொல்ல‌ முடிகிற‌து.

***

அச்ச‍டித்துக் கொடுத்த‍ இந்த‌ ஐந்தையுமே
‘சுமாராத்தான் இருக்கு’ என்றெழுதி
திருப்பிக்கொடுத்து விட்டாள்!
மீண்டும் வாசித்துப் பார்த்தேன்.
அச்ச‍டித்த‍ எழுத்துக்க‍ள்
எல்லாமே சுமாராகத்தான் இருந்தன
அவள் கையெழுத்துக்கு அருகில்!